{"id":8,"date":"2006-02-26T22:27:03","date_gmt":"2006-02-26T21:27:03","guid":{"rendered":"http:\/\/wp-test.geldrop-burkinafaso.nl\/wp-test\/index.php\/burkina-faso\/"},"modified":"2016-12-27T16:10:09","modified_gmt":"2016-12-27T15:10:09","slug":"burkina-faso","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/geldrop-burkinafaso.nl\/index.php\/burkina-faso\/","title":{"rendered":"Burkina Faso"},"content":{"rendered":"

Burkina Faso<\/h4>\n
<\/div>\n

Burkina Faso is een van de kleinere landen van Afrika. Het ligt niet aan zee en heeft geen bevaarbare rivieren. Voor een groot deel is het gelegen in de SAHEL-zone.<\/p>\n

De grenzen zijn een typisch product van de kolonisatie: deze gaan dwars door de diverse bevolkingsgroepen heen.<\/p>\n

De oppervlakte bedraagt ca. 295.000 Km2 en is daarmee ongeveer 8 keer zo groot als Nederland. Er wonen ongeveer 11 miljoen inwoners. De hoofdstad, Ouagadougou, heeft ruim 1 miljoen inwoners, de tweede stad van het land, Bobo-Dioulasso, 400.000. Daarnaast zijn er nog 8 grotere steden met inwonertallen die vari\u00ebren van 130.000 tot 40.000. In de steden wonen rond de 2,5 miljoen mensen. De overigen wonen in ruim 7.000 dorpen en vlekken, waarvan het inwonertal tussen de 150 en de 4.000 ligt, de meeste dorpen zijn echter klein. Vierduizend inwoners in een dorp is een uitzondering, 1000 is regel.<\/p>\n

Het land is voor het overgrote deel bedekt met een savanne-achtige begroeiing, behalve in het Zuiden en Zuid-Westen, waar nog iets van bossen te vinden is.<\/p>\n

Het klimaat is subtropisch, met twee duidelijke seizoenen: een regentijd, van juni tot oktober, en een droge tijd, van oktober tot maart. Hiertussen ligt een overgangstijd, die vochtig en heet is. Dit klimaat is \u2014 mede door de relatief geringe regenval \u2014 oorzaak van veel problemen, waarover later meer.<\/p>\n

De bevolking bestaat uit een groot aantal verschillende etnische groepen, waarvan de voornaamste zijn: de Mossi (ca. 45% van de bevolking), de Bobo, 10 procent, de Lobi, Peuhl, Gourmantch\u00e9, ieder met ca. 8 procent.<\/p>\n

Hoewel de Mossi dominant zijn, is hun taal, het Mor\u00e9, niet de offici\u00eble taal van het land. Dat is het Frans, overgebleven van de kolonisatie door Frankrijk. Het grote aantal dialecten in het Mor\u00e9 is daar ook debet aan: er zijn ongeveer 60 verschillende dialecten!<\/p>\n

<\/p>\n

Geschiedenis<\/h4>\n

Voor dit gedeelte is uitvoerig geput uit ‘Histoire De La Haute-Volta: L’Afrique, Le Monde’, 3e editie van 1962, van Marcel Guilhem, Sylvain To\u00e9 en Jean H\u00e9bert. Uitgeverij Ligel, Parijs.<\/em><\/p>\n

Hoewel begonnen kan worden in de prehistorie zullen we dat maar overslaan. Alhoewel, juist in West-Afrika worden erg veel objecten gevonden die op een vroege bewoning wijzen.<\/p>\n

Sedert het begin van onze jaartelling is er sprake van een voortdurend wisselende bevolking: Zwarten uit de Sudan worden opgejaagd door nomadische volken als de Peuhl, de Touaregs en Arabieren. Er zijn rotstekeningen gevonden van strijd tussen blanken en zwarten uit die periode. Langzamerhand echter hebben deze volken zich vermengd en is er een grote verscheidenheid ontstaan.<\/p>\n

De Peuhl<\/h5>\n

Waar de Peuhl vandaan komen is onduidelijk. Er wordt gesproken over Egyptische, Ethiopische, Iraanse of joodse afkomst. Zij hebben enkele ware Staten gevormd, waarbij de Zwarten hun vazallen waren. Nu zijn ze over heel Westelijk Afrika verspreid en houden zich voornamelijk bezig met de veeteelt.<\/p>\n

De Touaregs<\/h5>\n

De Touaregs kunnen in twee afzonderlijke groepen worden verdeeld: de Sahara- en de Nigerianen. Zij spreken echter \u00e9\u00e9n taal, het tamacheq.<\/p>\n

De Arabieren<\/h5>\n

Deze zijn deels naar Afrika verjaagd na hun aanval op Europa – Karel Martel in 732 bij Poitiers en deels door de sultans van Ka?ro verjaagd naar het Zuiden.<\/p>\n

Overigens schijnt de tocht door de Sahara niet zo uitzonderlijk te zijn geweest als we nu denken, getuige de vele tekeningen die gevonden zijn. Bijvoorbeeld kan met zekerheid gesteld worden dat de Carthageners tot in het Zuiden van Marokko zijn geweest, zelfs voor onze jaartelling.<\/p>\n

Ghana en Mali<\/h5>\n

Het Ghanese Rijk, het eerst bekende grote keizerrijk van de Zwarten, strekte zich uit van midden S\u00e9n\u00e9gal tot aan Timbouctou in het Westen, van de Sahara woestijn in het Noorden tot het huidige Bamako in het Zuiden en tot aan waar nu de grens met Niger is. Daaronder vielen ook de Mossi. Het was een rijk gebied: goed bevloeide landbouwgronden zorgden voor een overvloed aan voedsel, goudmijnen zorgden voor ruilmiddelen, zeg geld. Onder de keizer stonden enkele koningen, die gezamenlijk het rijk in grote eenheid bestuurden.<\/p>\n

Rond 1200 viel het rijk uiteen, mede door invasies van de Berbers.<\/p>\n

Na het uiteenvallen van het keizerrijk Ghana kwam het keizerrijk Mali op, dat ook weer voor een belangrijk deel de Mossi omvatte. Ook dit rijk viel uiteen onder invloed van invasies. Hieruit ontstond het koninkrijk van de Mossi.<\/p>\n

Mossi<\/h5>\n

Het land van de Mossi was tot ca. 1200 voortdurend bezet geweest door vreemde overheersers, de Nionioss\u00e9, de Dogon en de Gourounsi, onder andere. Tegen het jaar 1100, baarde de Amazone Yennega, dochter van de koning van Dagomba, een onderdeel van het keizerrijk Mali, een zoon, genaamd Ou\u00e9draogo. Deze naam betekent \u0093Hengst\u0094. De oorsprong daarvan ligt in het huwelijk van Yennega met een jager, Rial\u00e9 nadat zij uit huis was gegaan of gejaagd, dat is niet bekend.<\/p>\n

De nakomelingen van deze Ou\u00e9draogo stichtten vier koninkrijken: dat van Tenkodogo, het oudste koninkrijk, vervolgens Zandoma (nu Yatenga), Oubritenga (het huidige Ouagadougou) en Fada N\u0092Gourma. Ondanks de familieverwantschap voerden ze onderling strijd om de dominantie van het gehele rijk. Uiteindelijk werd het koninkrijk van Ouagadougou het belangrijkste. Daar regeerde de Mogho Naba, uitgesproken als \u0093MORO NABA\u0094, de keizer van de Mossi.<\/p>\n

Hoewel het gebied van de 4 koninkrijken niet groot was in verhouding tot de eerdere rijken van Ghana en Mali, bleek het wel een van de sterkste en stabielste te zijn. Uiteindelijk heeft het 6 eeuwen stand gehouden en bleef de macht in handen van de dynastie der Ou\u00e9draogo’s.<\/p>\n

Oorzaken daarvan zijn onder andere de betrekkelijk grote bevolkingsdichtheid, het feit, dat er weinig etnische diversiteit bestond, in tegenstelling tot de andere rijken, en \u2014 belangrijk \u2014 dat er een eenheid van godsdienst was: de voorouderverering, het animisme.<\/p>\n

Onder de Mogho Naba van Ouagadougou werd steeds meer grondgebied toegevoegd aan dat keizerrijk. In deelgebieden werden afzonderlijke Naba’s, chefs, benoemd die zeggenschap hadden over een provincie en daaronder weer chefs over enkele tientallen dorpen (waar ook weer chefs werden benoemd, van mindere rang). De ‘grote’ Naba’s kozen de Mogho Naba, de keizer, meestal, maar niet noodzakelijkerwijs, uit de nakomelingen van de overleden (of verjaagde) Mogho Naba.<\/p>\n

Hoewel er over ieder van de 4 delen van het keizerrijk veel te vertellen zou zijn, wil ik daarvan hier afzien. Het voert te ver.<\/p>\n

In 1897 moest de toenmalige Mogho Naba, Wobgo, vluchten naar Ghana omdat hij de Fransen niet wenste te verwelkomen en werd hij, door de ‘kiesgerechtigden’ afgezet. In zijn plaats werd Mogho Naba Sigri benoemd, die in dat jaar een overeenkomst tekende met de Fransen voor een ‘protectoraat’.<\/p>\n

In de 18e eeuw kwam de Islam naar de Mossi, eind 19e eeuw het Katholicisme en pas begin 20e eeuw het Protestantisme.<\/p>\n

<\/p>\n

De Mogho Naba<\/h4>\n

De Mogho Naba is dus de belangrijkste figuur in het keizerrijk van de Mossi. Hij wordt door een 4-tal Nab’\u0092s bijgestaan, die als ‘Ministers’ worden aangeduid. Die zijn respectievelijk verantwoordelijk voor de cavalerie, de infanterie, van de koninklijke tombes en voor het gehele huishouden. Hij heeft een imposant hof om zich heen, waar alles tot in de kleinste details middels een protocol is geregeld. De Mossi zijn een volk dat uitermate, misschien is excessief wel het betere woord, respectvol en beleefd tegen ouderen en meerderen opzien. De Mogho Naba heeft een groot aantal vrouwen, die niet in een harem zijn ondergebracht, maar wel ieder jaar op trouw worden gecontroleerd….<\/p>\n

Ook nu nog is er een Mogho Naba, die evenwel slechts een representatieve functie heeft. Toch wordt nog rekening met hem gehouden, omdat vanuit de traditie de ‘Chefferie’ met name op het platteland, nog een grote invloed heeft.<\/p>\n

Iedere vrijdag, ook nu nog, wordt een voor de Mossi belangrijke symbolische handeling verricht: De Mogho Naba wil uitrijden omdat hij van mening is, dat zijn aanwezigheid in de hoofdstad onontbeerlijk is. Daartoe wordt een paard voorgeleid en hij wil opstijgen. Zijn belangrijkste hovelingen echter smeken hem om dat niet te doen en het vertrek tot de volgende dag uit te stellen. Met duidelijke tegenzin voldoet hij aan dat verzoek. En blijft dan thuis \u2014 hij gaat ook de volgende dag niet.<\/p>\n

De organisatie van het rijk, zowel politiek, administratief als juridisch, was volgens strakke lijnen geregeld: Onder de Mogho Naba stonden de leiders van de provincies, die weer onderverdeeld waren in kantons en op het laagste niveau het dorp. In traditionele zin is dat nog steeds zo, al is de politieke macht nu overgegaan op een min of meer democratisch bestuur. In de dorpen echter spelen de chefs, en hun baas, de ‘chef de canton’, nog een belangrijke rol in het dagelijkse leven. Zij zijn voor vergrijpen nog altijd de rechters. Niet voor vergrijpen, die strafrechtelijk vervolgd moeten worden als moord en doodslag, maar zeker voor diefstal, onenigheid over grondgebruik, veeboeren wier vee het gewas van de landbouwers heeft vernield bij voorbeeld.<\/p>\n

<\/p>\n

De Fransen in Burkina<\/h4>\n

In april 1896 kwam een Franse officier, de kapitein Destenave, aan in Bandiagara, waar hij een protectoraats-overeenkomst sloot met de daar heersende chef. Vervolgens trok hij op naar Ouagadougou, waar de Mogho Naba hem weigerde te ontvangen. Deze laatste kon de Fransen niet verslaan en moest vluchten, waarop zijn opvolger een overeenkomst met de Fransen sloot. Vervolgens werden de andere koninkrijken onder de voet gelopen.<\/p>\n

In 1885 had het fameuze Congres van Berlijn afspraken gemaakt onder de koloniserende mogendheden van Europa en waren de zones voor hun invloed bepaald. Daarbij waren zeer arbitraire grenzen vastgesteld, geen rekening houdend met de etnische samenstelling van de bevolking, noch met traditioneel gegroeide grenzen tussen de verschillende Afrikaanse rijken. Het Franse deel werd ‘Afrique Occidentale Fran\u00e7aise’ genoemd en besloeg S\u00e9n\u00e9gal en Soedan (1891), Guin\u00e9e en Cote d’Ivoire (1893), Dahomey (1895). In 1920 werd Mauretani\u00eb toegevoegd en in 1920 werd Opper-Volta (het huidige Burkina Faso) als kolonie ingelijfd. Van dit geheel was Dakar de hoofdstad. De Fransen waren evenwel al sinds ca. 1900 heer en meester in dat gebied.<\/p>\n

In Opper-Volta waren nogal wat opstanden tegen de Fransen, zoals in 1915-1916, ter gelegenheid van de inlijving van soldaten.<\/p>\n

In tegenstelling tot de Engelsen, die het bestuur van hun koloni\u00ebn overlieten aan de lokale heersers, onder supervisie van een gouverneur, onderkoning of welke betiteling dan ook, namen de Fransen het gehele bestuur in handen. Zij benoemden uit hun midden de administrateurs, de commandanten, chefs van alle bestuurlijke delen, maar wel met het consigne om rekening te houden met de traditionele chefferie.<\/p>\n

De koloniale macht legde een economisch systeem op, waarvan niet alles slecht was, maar toch: de tarieven voor import en export werden willekeurig vastgesteld, zonder rekening te houden met de waarde en de arbeidsintensiviteit. Bovendien was er een systeem van gedwongen arbeid. Daarnaast werden de behoeften van Europa op de voorgrond gesteld, resulterend in een landbouwstructuur van grote plantages met exportproducten. Er werd geen rekening gehouden met de voedselbehoeften van de bevolking. En tenslotte, er werden alleen plantages in monocultuur aangelegd. Dus alleen bananen, alleen koffie etc. Mede hierdoor werd de onderlinge afhankelijkheid van de koloni\u00ebn sterk be\u00efnvloed.<\/p>\n

Wat betreft het onderwijs hebben de Fransen scholen gesticht, later gevolgd door de Rooms Katholieke en Protestantse missies. In het gehele koloniale gebied werden twee universiteiten opgericht, \u00e9en in Dakar en \u00e9en in Abidjan. De kwaliteit van het onderwijs was gelijk aan dat van Frankrijk. Nu nog is Burkina Faso het enige land dat deze hoge standaard heeft kunnen handhaven. Daarom hebben de gediplomeerden van de scholen daar zonder meer toegang tot hoger onderwijs.<\/p>\n

Ook op het gebied van de gezondheidszorg is er iets gedaan. Helaas veel te weinig.<\/p>\n

Vanaf 1944 was het streven naar meer autonomie. Zowel vanuit de Franse regering als vanuit de gekoloniseerde volkeren. In 1946 werd de eerste (zwart-)Afrikaanse politieke partij opgericht: de RDA, Rassemblement D\u00e9mocratique Africaine, met als voorzitter F\u00e9lix Houhou\u00ebt-Boigny, de latere president van Ivoorkust.<\/p>\n

Inmiddels kwamen er steeds meer mensen, die de gehele onafhankelijkheid van Frankrijk wilden, met opstanden in met name Burkina Faso en Ivoorkust. Dit resulteerde in 1958 in een referendum. Op dat moment opteerde alleen Guin\u00e9e Bissau voor onmiddellijke onafhankelijkheid. De overige koloni\u00ebn wilden nog deel uit blijven maken van de Franse Gemeenschap.<\/p>\n

Deze gemeenschap heeft niet lang stand gehouden. In 1959 werd een nieuwe grondwet van kracht, die aan ieder van de geassocieerde staten de mogelijkheid bood echt onafhankelijk te worden, daarmee tevens uittredend uit de Franse Gemeenschap. In 1960, op 5 augustus, werd Burkina, onder grote instemming van de bevolking, volledig onafhankelijk van Frankrijk. De eerste president was Maurice Yam\u00e9ogo.<\/p>\n

Op 11 december 1960 werd de Republiek Opper Volta officieel geproclameerd. Deze dag wordt \u2014 uiteraard \u2014 nog steeds gevierd.<\/p>\n

<\/p>\n

Na de onafhankelijkheid<\/h4>\n

Na 1960 is er een regelmatige wisseling geweest van democratie naar militair bewind. In eerste instantie veroorzaakt door het feit, dat de leden van het parlement ‘corruptie’ hoog in hun vaandel hadden staan. Het parlement werd aan de kant gezet, het land werd geregeerd door een groep militairen. Tot aan 1984 traden de militaire regeringen terug om het opnieuw met een gekozen parlement te proberen. Dit waren allemaal onbloedige staatsgrepen. In 1984 greep kapitein Thomas Sankara de macht. Dit was in feite de eerste bloedige omwenteling, al was het met een zeer beperkt aantal slachtoffers. In 1986 werd hij opzij gezet door zijn mede-regeerder, kapitein Blaise Compaor\u00e9, en vermoord. Deze regeerde het land met vaste hand en in principe als alleenheerser. Ook heeft hij de naam van het land, Haute Volta, veranderd. Het land heet nu Burkina Faso. Deze naam betekent: ‘Het land van de rechtvaardige mensen’.<\/p>\n

In 1994, onder druk van opponerende politici, kwamen de eerste verkiezingen, zowel voor parlement als voor president. Het lag voor de hand, dat Compaor\u00e9 gekozen werd als president, terwijl in het parlement een groot aantal partijen vertegenwoordigd was, met als grootste die van Compaor\u00e9.<\/p>\n

Het bestuur op dit moment, 2002, kan min of meer democratisch worden genoemd. Er zijn geen echt grote tegenstellingen – al wordt door met name de studenten regelmatig tegen de regering betoogd. E\u00e9n van de redenen hiervoor is, dat het overgrote deel van de bevolking niet in politiek is ge\u00efnteresseerd. Hun belangrijkste zorg is: ‘Wat eten we vandaag’, hun tweede: ‘Wat zullen we morgen eten’. Er is eenvoudig te weinig inkomen om aan iets anders te kunnen denken.<\/p>\n

<\/p>\n

Enkele typische instituties van de organisatie van het volk<\/h4>\n

In grote delen van zwart Afrika is het ‘principe van de autoriteit’ \u00e9\u00e9n van de karakteristieken. De autoriteit van de vader komt van de chef van het dorp. Dit komt, door het geloof en het ‘overleven’ van de voorouders. Deze worden nog steeds in hoge ere gehouden.<\/p>\n

De familie is de hoeksteen van de Afrikaanse samenleving, oud, zowel als modern. Het begrip ‘familie’ moet goed onderkend worden. Alle afstammelingen van dezelfde voorouder noemen elkaar ‘broer’ of ‘zuster’. Het is meer een ‘clan’, waarvan de leden door bloedverwantschap met elkaar verbonden zijn, waardoor ze strikt solidair zijn en afhankelijk van de vader, de Chef de famille. Zijn autoriteit staat niet ter discussie. Alle zaken zijn eigendom van hem en hij verdeelt deze onder de leden van de familie. Hij kan recalcitrante familieleden bestraffen en de zwaarste straf is het buiten de familie zetten van de boosdoener. Niettemin hecht deze patriarch grote waarde aan het familieberaad, die bijeenkomt als het om belangrijke zaken gaat.<\/p>\n

Meerdere families vormen een dorp. Aan het hoofd daarvan staat de dorpschef, die zich met alle zaken de gemeenschap als geheel betreffend bezig houdt. Hij wordt daarin bijgestaan door een ‘raad van oudsten’. Naast deze chef vindt men in diverse delen van het land de zogenaamde Chefs de Terre, die zich met grondzaken bezig houden. Verdeling van de landerijen, maar ook, waar iemand begraven mag worden en welke riten er uitgevoerd moeten worden.<\/p>\n

Reeds eerder werd opgemerkt, dat een aantal dorpen weer verenigd is in een kanton, waar ook weer een chef, met als aanspreektitel ‘koning’, aan de leiding gaat. Deze benoemd nieuwe chefs in dorpen waar deze positie vacant is geworden. Hij doet dit, na consultatie van zijn ‘ministers’, dit is ook weer een raad van oudsten. Dan wordt besloten wie van de sollicitanten de nieuwe chef van het dorp in kwestie gaat worden. Dat daarbij geld van eigenaar wisselt… het hoort erbij.<\/p>\n

<\/p>\n

Indeling van de bevolking<\/h4>\n

Naast de hoogste klasse van de afstammelingen van de stichters van de rijken, de edellieden zouden wij hen noemen, is er de klasse van de vrije burgers. Hierin onderscheidt men diverse groepen. Zoals die van de smeden. Niemand anders dan een lid van deze groep mag smid zijn. De vrouwen van de smeden zijn pottenbaksters. Smeden fungeren eveneens als magi\u00ebrs en chirurgen bij, met name, de besnijdenis van jongens en ze graven putten.<\/p>\n

Nog steeds zijn er de ‘griots’, de troubadours die rondtrekken van dorp naar dorp om het nieuws door te vertellen en om, bij feestelijke gelegenheden, commentaar te leveren op de gebeurtenissen van de dag. Verder zijn er de piroquiers, die met bootjes mensen overzetten, er zijn predikanten, priesters en pastoors, die allen hun eigen gebruiken hebben!<\/p>\n

<\/p>\n

De positie van de vrouwen<\/h4>\n

Wat hier verteld wordt was zeker, maar is vaak nog steeds, de realiteit. Later meer hierover in het hoofdstuk over de ontwikkeling.<\/p>\n

De positie van de vrouw is, in principe, aan de rand van het gezin. De man ontgint het land, jaagt, vist, bouwt… De vrouw houdt zich bezig met de keuken, haalt water, verzamelt hout, oogst het fruit en moet het land van onkruid zuiveren. Hoewel ze niet onderdrukt wordt, is de situatie van de vrouw niet rooskleurig. Naast al haar taken in het huishouden, heeft ze het recht om handel te drijven. Zo zijn er veel vrouwen die ‘dolo’, het zelfgemaakte, lokale bier maken en verkopen. Zij verkoopt de groenten van haar tuin en kan haar eigen geld beheren. Helaas komt het nog steeds voor, dat een meisje gedwongen wordt om te trouwen met de kandidaat van haar vader, vaak als een volgende vrouw van een reeds ‘voorziene’ man.<\/p>\n

<\/p>\n

Kunst<\/h4>\n

Hoewel weinig bekend, zijn er zeer oude kunstvoorwerpen van de zwarte Afrikanen gevonden en wordt nog steeds kunst vervaardigd vergelijkbaar met wat wij onder ‘kunst’ verstaan. Houtsnijwerk, bronzen, schilderingen: het is gevonden en wordt nog steeds gemaakt. Deze kunst is verre van barbaars of rudimentair. Ze is de vrucht van lange overpeinzingen. Helaas moet onmiddellijk worden vastgesteld, dat onder invloed van het toerisme, ook hier in ruime mate kitsch wordt vervaardigd. Maar zelfs daarin kan men juweeltjes vinden!<\/p>\n

<\/p>\n

Godsdienst<\/h4>\n

Nog iets over de godsdienst. De traditionele religie van de zwarte Afrikanen is het animisme, de voorouderverering. Zij gaat uit van een Enige God, de Grote Geest, die de baas is over alle geesten. Hij heeft de wereld geschapen, hij is enig, goed en een weldoener. Iedere Afrikaan gelooft in deze goede God, ook al merkt men dat niet in de praktijk. Onder deze God staan veel secondaire goden, geesten, die goed of slecht kunnen zijn. Ze zijn te vinden in de rivieren, de bomen, meertjes, kaaimannen…<\/p>\n

Ook al is de Afrikaan bekeerd tot de Islam of het Christendom, dit geloof in de voorouders blijft sterk aanwezig onder de oppervlakte.<\/p>\n

Het heilig geloven in geesten komt men nog zeer vaak tegen, ook onder hoog opgeleide mensen.<\/p>\n

De katholieke missionarissen zijn in de 19e eeuw in Burkina gekomen en hebben parochies, kerken, scholen gesticht. Zij vormen ongeveer 10% van de bevolking. Van protestantse huize zijn er een groot aantal verschillende denominaties aanwezig. De belangrijkste daarvan, de Assembl\u00e9es de Dieux, zijn gesticht vanuit de Verenigde Staten en zijn sterk evangelisch gericht. Een typerende uitspraak van \u00e9\u00e9n van hun predikanten was ‘Noodhulp is goed, ontwikkeling is niet nodig. Het Koninkrijk is immers nabij…..’. Vooral door deze houding staan ze niet in erg hoog aanzien. Ongeveer 5% van de bevolking behoort tot een of andere protestantse kerk.<\/p>\n

De Islam is al veel langer aanwezig en omvat ca. 45% van de bevolking.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Burkina Faso Burkina Faso is een van de kleinere landen van Afrika. Het ligt niet aan zee en heeft geen bevaarbare rivieren. Voor een groot deel is het gelegen in de SAHEL-zone. De grenzen zijn een typisch product van de kolonisatie: deze gaan dwars door de diverse bevolkingsgroepen heen. De oppervlakte bedraagt ca. 295.000 Km2 […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":1,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-8","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/geldrop-burkinafaso.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/8","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/geldrop-burkinafaso.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/geldrop-burkinafaso.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/geldrop-burkinafaso.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/geldrop-burkinafaso.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/geldrop-burkinafaso.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/8\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":576,"href":"https:\/\/geldrop-burkinafaso.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/8\/revisions\/576"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/geldrop-burkinafaso.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}